Birçok kişinin gelmiş geçmiş en iyi futbol takımı kabul ettiği 1982 Brezilya milli takımının kaptanı Socrates 57 yaşında öldü. Ben onu sadece futbolu için değil, hem futbolu hem de karakteri ve politik duruşu için sevenler arasındayım. Nasıl sevmem ki bu doktor futbolcuyu(mecazi değil gerçek tıp doktoru)? Gençlik idolleri Fidel Castro, Che Guevara, John Lennon. Bir aralar Küba milli takımının başına teknik direktör olma ihtimali olmuş. Hemen şart koşmuş: “Olursam Kübalı bir işçiyle aynı ücreti alırım.”  Gerçek bir Kübalı gibi yaşamak, onlarla aynı koşulları paylaşmak istediğinden! Şimdi bizim milli takımın ya da diğer takımların teknik direktör ücretlerini anımsayınca Socrates’in değeri bin kat daha artıyor. “İmparator” olmak yerine işçi olmayı tercih eden biri; aynı zamanda dünyanın en iyi takımının kaptanı, beyni. Diktatörlük döneminde sahaya “Demokracia” yazan formayla çıkan bir futbolcu. İşte size adam gibi adam. Huzur içinde yat, Sócrates Brasileiro Sampaio de Souza Vieira de Oliveira. Senin gibilerine çok ihtiyacı var bu dünyanın.

İstanbul Uluslararası Kültür Festivali 27-29 Mayıs tarihleri arasında, İstancool 2011 adıyla yapıldı. Güzel, bir diyeceğim yok, sakın şimdi arkasından konuşacağımı düşünmeyin. Hem de bedava ve herkese açık bir festivalmiş, bu bakımdan ayrıca takdire şayan. Beleş olsun, kamusal olsun, aççık ve seççik olsun, canımızı yesin. Ama “İstancool” ismine kafayı taktım, yalan değil. Söyleyin, artık şu İstanbul üzerine yapılan kelime oyunlarıyla oluşturulan markalardan, sloganlardan, başlıklardan, bilumum ıvır zıvırdan size de gına gelmedi mi? Misal İstanbull, İstanball, İstanbulin, İstanblues, İstanbullight, Artistanbul, Nefistanbul, East’n Bull, vs vs. Bunun gibi yüzlercesi vardır herhalde. Şimdi buna kafayı takınca, kafa ister istemez “ulan ben de birşeyler yumurtlasam şahane olmaz mı, namım yürür, cebim para görür” diye düşünmeye başlıyor. Neticede, yaptık bir beyin fırtınası, kimin varsa yüklü cukkası, gelsin alsın hazırdır markası…

FİSTANBUL: İstanbul’u dünya moda merkezi yapmak için marka önerimiz. Her türlü janjanlı defile haftaları, moda tasarım, feşın dizayn, imaj meyking etkinlikleri için. Bunun bir de varoş modası için olan şekli var bizde, o da FİSTANBOL.

KİSSTANBUL: Sevgililer Günü kutlamaları için İstanbul’u küresel başkent ilan etme projesinin marka ismi. Olur mu olur.

İSTANDUL: Şehrin dulları için buluşma, tanışma, kaynaşma mekanı. Web sitesi yahut sosyal paylaşım ağı olarak da kullanıma uygun.

İSTANBULUĞ: İstandul’un ergen versiyonu. Ayrıca yeniyetmelere kıyafet, fest fuğd ve bilumum tüketim nesnesi pazarlayacak mağazalar için bulunmaz marka.

İSTANBULAŞIK: Trafiği, keşmekeşi, kirliliği, pahalılığı, ezası ve cezası ile şehri yaşamaya mahkum küçük insanın, kentle kaynaşmasını sağlayacak sosyal projelere başlık. PİSTANBUL şekli de mevcut. Tiksinç geldiyse hemen sevgililer günü projesine dönüştürüz, Kisstanbul yerine İstanbul-aşık. Nasıl? Bizde çare tükenmez.

İSTANBULDOZER: Kentin yeşil alanlarına kondurulacak yeni “ultra lüks yaşam merkezleri” için elde kalan son isimlerden.

TORNİSTANBUL: Bu da kenti dönüştürme projeleri için birebir. Hem de iki anlamlı, dikkat. Türkçe sözcük oyunu yanında, İngilizce’yi de konuşturduk. Torn, yani yırtık. Şehirleri yırtıp yırtıp yeni şehirler yapmak isteyenlere mega marka öneriyoruz. Ama buna çılgın fiyat çekiyoruz, ona göre hazırlıklı gelinsin.

REZİSTANBUL: İstanbul’un tarihine, arkeolojisine, kültürüne, doğasına kasteden bilumum girişimlere karşı girişimlere başlık. Buna da beş para istemiyoruz, isteyen istediği gibi kullansın.

KABRİSTANBUL: Projeler tutmazsa, İstanbul unutmazsa, mukadder projenin isim hakkını da şimdiden tescilleyelim. Dünya malı dünyada kalır. Herkese hayırlı isimler, markalar, logolar, projeler, vizyonlar, misyonlar…

Bir aralar da standby geyiği çıkmıştı. Anlı şanlı büyüklerimiz televizyona çıkıp TV’nizi, müzik setinizi falan aman kumandadan kapatmayın, kalkıp düğmesinden kapatın.  Yarım watt harcama yapıyor, herkes böyle yapsa yılda bilmem kaç milyon watt tasarruf olur deyi millete nasihat veriyorlardı. Tabii bunu dile getirenler arasında büyük holding, banka, vs. yöneticisi  ve onlara göbekten bağlı gazeteci takımı da vardı. Hani şu devasa gökdelenlerini şehrin göbeğine yerleştirip, geceleri binlerce watt’lık spotlarla binalarını sabaha kadar aydınlatıp caka satan, reklam yapan zatlar. Bu çok bilen zatlar  bizim evdeki standby ışığının harcadığı cereyana bakacaklarına bütün dünyada her gece boşu boşuna aydınlatılan işyerlerinin ışıklarını kapatsalar (ya da tasarruflu LED ışık kullansalar) değil yılda, acaba günde kaç milyon (milyar) watt tasarruf sağlanır merak ediyorum? Ve siz, reklam almak için yanıp tutuşan, bu uğurda karalar bağlayan, kara gugıllar açan internet girişimcileri, standby ışığıyla kafamızı bulandıran TV’ler, gazeteler! Üşenmeyin, araştırın. Yapın bir haber de görelim büyük sermaye biraz daha az gösteriş yapsa, dünya ne kadar tasarruf sağlayacakmış bilelim.

Şaka maka anlamametmem 2. yılını da devirdi. Mayıs 2009′da başladığımız internet hasbıhallerinde futboldan oskara, haşlanmış yumurtadan pilav üstü kuruya, Erman Toroğlu’ndan Ümit Besen’e olur olmaz bir dolu mevzuda olur olmaz bir dolu laf etmişiz. Baktım da, bugüne kadar 250′ye yakın yazı yayınlamışız burada, ve fakat bunların hiçbiri yakışıklı ve karizmatik ortağım öteberi’nin 1. yaş günümüz için yazdığı ölümsüz yazısı “Margarita Tarifi” kadar rağbet görmemiş. Blog istatistiklerine göre gelmiş geçmiş en popüler yazımız budur. Ardından da yine aynı şahsın yazdığı “çukulata parçacıklı bilmemne tarifi” (bir tür bisküvi -buna da bir Türkçe karşılık bulunsa da kavga bitse) geliyor. Bunlar hala en çok tık alan hitlerimiz bizim. Demek ki neymiş, bu alemlerde en iyi işi gırtlak mevzuları yapıyormuş. Şimdi madem ki ortağım meydanı boş bırakıp, kendini çelik kapıdır,sandıklı bazadır, mutfak tezgahıdır deyu yuva yapan kuş olmaya adadı, 2. yaşgünümüzü taçlandıracak bombayı ben patlatayım ve nicedir hasetlendiğim “tıklanma” olayında hakettiğim yere geleyim isterim. Ancak benim dilim dostumuz gibi alafinfon tariflere dönmez, böyle üstte “robe de chambre”, boyunda fular, elde döndürekli konyak kadehi filan, onları pek bilemem. O yüzden, diyorum ki damardan bir işkembe çorbası tarifine gireyim de bilen bilmeyen, seven sevmeyen nasiplensin, iştahlansın.

Marketlerde işkembe bulmak imkansızlaştı, genelde şöyle salam gibi bağlanmış hazır işkembe çorbası malzemesi satılıyor. Sakatatçılardan alınıp yapılabilir ama bütün işkembe ile uğraşmak istemeyenler için temizlenmiş, doğranmış 1 kg.lık paketlerde satılan dana işkembesini tavsiye ederim. Bundan alınca işiniz kolay; malzemeyi bir sudan geçirip düdüklüye atıyorsunuz, 1,5-2 litre kadar suyu basıp kaynatıyorsunuz. İçine birkaç diş sarmısak da  koyun ki işkembe kokusunu biraz bastırsın. Bu hafif ateşte 1,5 saat kadar pişsin. Sonra açın ağzını tencerenin (aman ateşteyken değil, bir beş dakika filan sonra, patlar matlar sonra benden bilmeyin), ateşi tekrar kısığa ayarlayın, o orda üstü açık biçimde tatlı tatlı kaynasın. Bundan sonrası tamamen işin zevkini çıkarma aşaması. Normalde işkembeyi bu haliyle tuzlayıp, sirke sarmısak ilavesiyle servis eden çorbacılar var ama bence bu namussuz, bir miyaneli, iki terbiyeli olacak, yoksa kıymeti kalmaz. Miyane dediğimiz unun sulandırılarak çorbaya katılması ki dikkat ister, yoksa bir tencere çorbayı berbat edebilirsiniz. Unu ister kavurun, ister kavurmayın, işkembe tadı öylesine baskın ki zaten oradan çiğ un tadını ayırmak mümkün değil. Ne kadar un koyacağız, miktar önemli. Az koyarsan çorba su gibi oluyor, çok koyarsan bulamaç gibi. Ölçü biraz göz kararı ama, iki tas çorbaya bir kaşık un gibi düşünülebilir. Bunu çorbanın sıcak suyuyla hafif sulandırıp macun gibi yapıyorsunuz eze eze, topak mopak kalmayacak içinde, sonra biraz daha sulandırıp akışkan bir hale getiriyorsunuz. Bu halde çorbaya yavaşça yedirip miyanesini vermiş olursunuz. Sıra terbiyeye gelir, o da iki yumurta sarısıyla bir limon suyunu çırpıp aynı şekilde çorba suyundan alıştırma ile yavaşça çorbaya katma işlemidir. Ama bütün bu işleri en pratik ve topaklanma, yumurta kırıntısı tehlikesi olmadan yapmanın yolu şudur: Unu blendıra atarsın, üstüne bir iki kepçe çorba suyu atar çırparsın. Yumurta sarılarıyla limon suyunu da ekler ve yine çırparsın. Sonra birkaç kepçe çorba suyu daha ekleyip iyice çırparsın ve yavaş yavaş, çorbayı karıştıra karıştıra eklersin tencereye. Tuzunu da verdin mi tamamdır. Şöyle üzerinden koklaya koklaya, etrafında kedi gibi dolaşa dolaşa çorbanın kıvam kazanmasını bekleyebilirsin artık. Bu arada boş durmayalım, çorbamızın iki pez…gini de hazır edelim ki yeme faslına geçebilelim çabucak. Sirke sarımsak karışımı bir tarafta, kırmızı biberli yağ öbür tarafta. Çorba koyulaştıktan sonra taslara aktaralım, canımızın çektiği kadarıyla pezolardan ekleyelim, ve yumulalım. Olay budur. (Burası harbici bir blogdur; bizde mastırlığı kendinden menkul şeflerin yaptığı gibi insan ciğerinden pate yapmak, “yemekteyiz” hesabı birbirini yemek olmaz). Özetle kardeşim, bu işkembe çorbası denilen şey, tabi sevmeyeni, ağzına sürmeyeni, kokusuna dayanamayanı filan var ama bilen biliyor, bir vuslat tenceresinden doğma nurtopu evlat gibidir. Miyanenin çorbayla buluşması, yumurtanın limonla kavuşması, sirkenin sarmısakla sevişmesi, yağın ve kırmızı biberin bütün olan bitene tuz biber ekmesi, herşeyin herşeyle birleşmesinden doğar.

2. yaş günümüz şerefine kafayı çekmek isteyecek dostlar olursa, bu muhabbetlerin en güzel ilacının işkembe çorbası olduğunu hatırlatır ve Ahmet Rasim’in meşhur dörtlüğüyle tarifimizi sonlandırmak isteriz. Ama bir son ukalalık daha: Dörtlükteki fakir fukaranın dostudur çorba lafı eskilerde kalmış artık. Bugün işkembeci dükkanları bir tas çorbaya 8-10 lira yazıyor, sosyete işkembecileri sabaha karşı alemlerden dönen cici kuşlardan bunun iki üç katını ütüyor. Bizim çorbamız 7-8 kişiye bol bol yeter ve toplam maliyeti de 20 lirayı geçmez, bilesiniz. Afiyetler olsun.

kana kuvvet, göze fer, batna ciladır çorba
illeticua deva, mahzı gıdadır çorba
alemin sevgilisi dense sezadır çorba
ağrıya dost, muhibbi fukaradır çorba

Efenim, malumunuz yaklaşık 54 yıldır düzenlenen Eurovision Şarkı Yarışması’nın bu yılki finallerine katılamıyoruz. Okuduğum ve etrafımdaki işin ehli arkadaşlarımdan dinlediğim kadarıyla bu hayal kırıklığının nedenleri arasında ulusal eleme sisteminin kaldırılıp TRT’nin siparişle şarkı yaptırmasından, yanlış grup seçiminden, binlerce lira ödenen grubun benden yaşlı bir şarkıdan yüklü miktarda esinlenmesinden, ipe sapa gelmez sahne şovundan tutun da değişen oylama sistemine kadar pek çok faktör var. Doğrusunu söylemek gerekirse ben müzikten pek anlamam etmem, bu nedenle de burada Pekadam ve hele de Öteberi gibi müziğin piri iki hocam dururken ‘bir Eurovision şarkısı nasıl olmalı?’ diyerek ahkam kesemem. Bir de, itiraf etmek gerekirse yarı finalin olduğu güne kadar şarkıyı dinlemişliğim de yoktu. Meğer büyük balığı kaçırmışım!

Dediğim gibi, müzikten anlamam ama klip seyretmeyi severim. Her çeşitten müzik klibinin iflah olmaz takipçisiyim. Bunların çoğunu da zorla seyrediyor olmam başka bir hikaye. Müzikten de anlamadığım için olsa gerek klipleri izlerken de bütün dikkatimi olup bitene veririm. Açık konuşayım, bu kliplerin çoğunu da klişelerle dalga geçmek için izlerim. Anlayacağınız yıllardır klip izleye izleye adeta bir klişe bağımlısı oldum çıktım. Bu yüzden affınıza sığınarak ilk kez yarı final hezimetinden sonra izlediğim ulusal şarkımızın klibini değerlendirmeye çalışayım. Bu da benim “ne oldu da yarı finalde elendik?” sorusuna cevabım olsun: Meğer biz yarı finalden çok çok önce zaten elenmişiz. İşte size “Yüksek Sadakat” adlı grubumuzun “Live it up” adlı şarkısı için çekilen ve yarışmadan aylar önce uluslararası kanallarda yayınlanan tanıtım klibi ve klişeleri:

1. Klasik Müzik ile Başlayan Rock Şarkısı: Bunu hayatımda ilk kez canlı bir performans sırasında görmüştüm. Doksanların başında Kadıköy’de izlediğim ve bar gruplarının sahneye çıktığı bir konser sırasında çalınan şarkılardan biri Beethoven’ın Beşinci Senfonisi ile başlıyor sonra da gitarlarla coşuyordu. “Rock müziğin altüst ettiği janr klasik müzik mi yahu?” diye soramadım tabi, yatılı okulda sabah akşam dinlediğim Beşinci Senfoni aklımı başımdan almıştı. Bu klişe ile başlayan “Live it up” klibinin açılış sekansında görülen saçı başı dağılmış “Back to the Future”istik şefine kendime engel olamadan şunu demek istiyorum: Yavaş yönet de saçın başın dağılmasın!

2. Bando Takımı Kıyafetleri Giyen Şarkıcılar: Bunu ilk kim yaptıysa cennet yüzü görmesin. O kadar soğuduğum bir şeydir bu. Gel gör ki, Michael Jackson’dan Prince’e kadar giymeyen kalmadı. Ama olmuyor işte yahu. Kısa keseyim, bunu giyen şarkıcı en iyimser ifadeyle Tosun Paşa’ya benziyor.

3. Vokaliste Kafasıyla Ritim Tutan Bas Gitarist: “Oh evet, dediğini onaylıyorum” adamı. Bunun başka bir versiyonu ise rap şarkıcısını ellerini göğsüne kavuşturup “hımm hımm” ederek onaylayan klip adamları. Bu arada hem vokalistin hem de bas gitaristin (af edersiniz) saçlarının seyrek olduğu gözümden kaçmadı. Hayır seyrek saçlı “Rock şarkıcısı olmaz” demeyeceğim ama bu işin duayenlerinin yıllarca “şapkasız çıkmam abi” demelerini de takdir ederim.

4. Vantilatörün Önünde Gitar Çalan Uzun Saçlı Grup Elemanı: İşte buna bayılıyorum! Aynısından Şebnem Ferah’ta da var bir tane. Üstelik o üstü çıplak yapıyor bu işi, zatürre olacak diye çok endişeleniyorum. Buradaki gitaristimiz ise klip boyunca iki klişeyi daha hayata geçiriyor: (a) vokalistin mikrofonuna salça oluyor. (b) Nakaratları ıkınarak söylüyor.Ben vokalist olsam hiç durmaz “herkes kendi önünden yesin” derdim. Bazen fevri davranışlarım olmuyor değil.

5. Kemancı Kadınlar: Evet, görsel olarak çok seksi klip öğelerisiniz. Seks satar, internet porno içindir. Ama klişe işte bu da artık. Daha kötüsü olabilir miydi? Evet, çok şükür olmadı: Çello çalan kadınlar.

6. Müzikle Coşan İhtiyarlar: Türk kliplerinin unutulmazı. Bayramlık şeker reklamı gibi sahneler. “Ölüyü bile kaldırırız!” iddiasındaki şarkıların vazgeçilmezi. Ama sadece bu mu? Duygusal şarkıların da vazgeçilmezi bu ihtiyarlar. Yine de pedofili sınırlarında gezen çocuk istismarına yeğlerim bu ihtiyarları.

7. Disko Topu: Direkt olarak görmesek de zaman zaman salonun tavanında yansımaları göze çarpıyor. Biliyorum, oradasın ve dönüyorsun disko topu!

8. Tek Parmakla Çalınan Düğün Orgu: İşte bu orgun nerede satıldığı benim için çözülemez sırlardan biri. Bir bulsam belki de uzun bir müzik kariyerinin içinde akıp gideceğim. Bunun bir değişik versiyonu ise air keyboard. Yani ortada org falan da yokken yapılan org çalma hareketi. Klipte bu klişeyi tamamlayan ise Eurovision şarkılarımıza özel bir klişe olarak darbuka.

9. Vokalistin Mikrofon Ayağıyla Gitar Çalması: Yukarda bahsettiğim air keyboard olayının mikrofon ayağıyla yapılanı. Bir nevi air guitar.

10. Çılgınca Eğlenen Gençler: ihtiyarlar coşsun koşsun, çok güzel. İyi de gençlerin başı kel mi? Tabi ki onlar da coşacak, ama işin ayarını kaçırmayacak yahu. Erkek erkeğe dans eden bile var!

11. I Say my Friend Life is Beautiful: Baştan şunu söyleyeyim, ben bile şu yarım yamalak İngilizcemle bu şarkının sözlerini direkt anlayabildiysem ortada bir sorun var demektir! İkincisi ise şu: Şarkıcı arkadaşlarım, 2011 yılındayız, etrafınıza bir bakın. Nesi “beautiful” bunun? Elin 13 yaşındaki tıfıl veledi bile “Baby baby baby” diye şarkı yapıyorken bu Polyannacılığınız beni benden aldı. Tamam “ağır” sözler yazın demiyoruz ama “life is beautiful” da olmuş mu şimdi? Mini mini bir kuş donsaydı daha iyiydi. Biraz gerçekçi olun yoksa ağzınıza Bieber sürerim!

12. Seyircilerin Üzerine Atlayan Vokalist: Bu görüntüyle bitmeyen konser konseptli bir rock-pop şarkı klibi gören varsa beri gelsin.

13.  Bateri Suyu: En sevdiğimi sona bıraktım: Bateri suyu. Bilen bilir, büyük sosyolog Umut Sarıkaya’nın tespitidir bu. Yeni bir rock grup kurulduğunda ilk iş bateri suyu almaktır. O su, trampetlerin üzerine dökülecek ve vurulduğunda deli gibi sıçrayacak. Yakın plana geç, ver ışığı, düşük enstantane, al sana klişenin ağa babası, bateriden sıçrayan sular. Bunun bir adım ötesi ise çatlayan patlayan fişekler, alevler falan oluyor ama sanırım “ağır kaçar” diye yapılmamış.

İşte efenim, benim kliple ilgili düşüncelerim bunlardır. Tamam, bu tür yarışmaların bir “formatı” olduğunu, o formata uygun şarkıların da daha başarılı olduğunu kabul ediyorum. Ama yine de soruyorum: Bu derece klişe yumağı olan bir klibin başarılı olma olasılığı nedir?

http://www.youtube.com/watch?v=0QUDFPmcWgw&annotation_id=annotation_640287&feature=iv

“Şifre filan yok diyorum sana, neden inanmıyorsun” diye fısıldadı en tatlı, en ikna edici ses tonuyla. Çok yakınımdaydı, nefesini sırtımda hissediyor, ürperiyordum. “Ama bulmuşlar, gazeteler, televizyonlar yayınlayıp duruyorlar” diyecek oldum, “velev ki var, ama sehven yapılmış, kasıt yok” dedi. O kelimeyi duyar duymaz irkildim, bütün vücudumu bir titreme sardı, baş edilmez bir istekle döndüm ona doğru: “Bir daha söyle nolur, doyamıyorum bunu senden duymaya”. “Sehven, canım benim, sehven” diye yanıtladı hemen yumuşacık bir sesle, kelimenin tadına varırcasına ağzına eze eze. Sonra, söylediklerinin üzerimdeki etkisinden emin, çapkınca bir gülüşle dudaklarıma doğru eğildi. Elimi ağzına götürdüm hemen, durdurdum bu hamleyi, o kadar kolay teslim alamazdı beni. “Kopya olmadığına nasıl emin olacağım, birmilyonyediyüzbin kişiden birine bile ayrıcalık yapılmadığına nasıl inanayım” diye sordum. Gözlerinden belli belirsiz bir ışık geçti, kollarımdan tuttu, sertçe kendine çekti. Sıcaklığını üzerimde duyuyordum artık, kalp atışlarım hızlanmış, göğsüm heyecanla inip kalkmaya başlamıştı. “Seni küçük aptal, cumhurbaşkanı, başbakan, milli eğitim bakanı, hükümet sözcüsü, hepsi tatmin oldu, sana ne oluyor bakalım” dedi hafif kızgın ve alaycı. Güçlü kolları teslim almıştı vücudumu, nefesi tenimi yakıyor, küçük öpüşleri boynumda, omuzlarımda dolaşıyordu. “Yürüyorlar ama, isyan ediyor çocuklar, aileler” dedim. “Hepsine mektup gönderdik, anlattık, sorun kalmadı. Hem bilmez gibi konuşma, ideolojik şeyler onlarınki, tertip var arkasında, istesek salarız üstlerine bizim çocukları ama yapmıyoruz” diye cevapladı soluk soluğa. Kendinden emin, ne istediğini bilen tavırları sinirimi bozsa da başımın dönmesini engelleyemiyor, onun çekim alanından çıkamayacağımı hissediyordum. Son bir gayretle “savcılık soruşturması bitmeden sonuçları açıklamak doğru oldu mu peki” diye sordum. Ateşli gözlerini gözlerimin içine dikti, “Ne yapsaydık, sınavı iptal mi etseydik, adaletten olumlu sinyaller aldık, derhal açıkladık. Yorgan gitti, kavga bitti işte” cevabını verdi bir solukta. “Peki ya bir gün 130 puan ertesi gün 430 puan alan çocuklar, haremlik selamlık sınav salonları, eksik sayfalar, şıksız sorular?”. “YÖK başkanı, tarihte yapılan en ciddi sınav diye övüyor, senin aklına neler geliyor. Aşkım, bırak bunları, bizi düşün, anı yaşa, sev beni”. Yakarışlarına karşılık vermekten başka seçeneğim kalmamıştı sanki. Sevgiye susamış hali bana dokunmuştu. Üstelik, krizi iyi yönetememiş olsa da herkesi tatmin etmeyi bilmişti pekala. Bir şeyler olmalıydı onda. Keşfetme isteğiyle baktım yüzüne, tutkuyla kendime doğru çektim. Dudaklarımız buluştu, susmuştum artık, kendimi onun iktidarına bırakmıştım. Başka çarem yoktu.

Neden sonra, yaşadıklarımızın esrikliğine sigaralarımızın dumanı karışıyorken sokuldu ve sordu: “Söyle bana aşkım, tatmin oldun mu?”. Bıyıkları kulağımı gıdıklıyordu. “Oh, evet” dedim, “evet, sehven evet!”.

Ne zamandır buna hazırlanıyorduk, dikkat ettiyseniz yemeden içmeden, yazmadan çizmeden kesilmiştik. Bir aydır yazı yazmadık, okurumuzu öksüz koyduk. Kapandık, çalıştık, etüd ettik, fizibilite çıkardık. Oluruna bakarız, kaynağını buluruz, biz bu işi yaparız aga dedik. Artık bu projeyi içimizde daha fazla tutarsak patlarız. Açıklıyoruz, işte çılgın projemiz: Karadenizden Akdenize kanal açıyoruz kardeşim. Zonguldak’tan vuruyoruz kazmayı, Antalya’dan çıkıyoruz. Üstten üstten şöyle 150, 250 metre genişliğinde bir kanal traşlayacağız, sonra zaten su yürür gider. Su akar, deliler bakar. Uzaydan, uydudan, gugıl ört’ten baktı mı, çılgın Türk’ün memleketin böğrüne attığı çiziği dünya alem görsün. İki denizi kestirmeden bağlıyoruz birbirine. Boru değil. Kanal. Artık su kenarında piknik yapamıyorum, balığa gidemiyorum diyen vatandaşımız kalmayacak. Deniz kenarında bir evim olmadı ulan ahir ömrümde diyen aile babası olmayacak. Herkese su, herkese köprü, herkese balık, herkese deniz. Biz yola çıktık, başlıyoruz. Elemanlar Zonguldak’a gitti bile. Baba Burnu’ndan hafriyata giriyoruz, aşağı doğru iniyoruz, Konyaaltı’ndan bir yerlerden Akdeniz’e ulaşıyoruz. O kadar. Bu proje tamamdır. Kimse muhalefet edemez, kimse tartışmaya giremez. Bilim adamlarıyla, üniversitelerle, siyasi partilerle, STK’larla, çevrecilerle, halkla, malkla bu mevzuları müzakere etme noktasında da olmayız. Nokta. İtiraz eden, projeye yan bakan, su koyveren olursa bak tepemizi attırmayın, bir kanal da enlemesine açarız. İzmir’den girer, Van’dan çıkarız. İcabında memleketi ikiye katlar dörde böleriz. Nokta dedik. Dağılın şimdi.

I. Turgut Uyar şiir yarışmasını “Buz” isimli dosyasıyla Osman Özçakar kazandı. Anlamametmem olarak iftihar ettik. Osman Özçakar blogumuzun sadık okuyucularındandır. Biz kendisini stor perde işleriyle iştigal eden halim selim, genç ve yakışıklı bir insan olarak tanırdık. Ama genç, güzel ve de şairmiş üzerinize afiyet. Dünyamızın şiirsiz döndüğü, şiire hayattan el çektirildiği bir dönemde, o storların arkasına gizlenip kendi içine doğru dizeler biriktirirmiş meğer. Turgut Uyar yarışması şairin ilk kitabının basılmasına vesile olacak. Özçakar’ın kitabıyla buluşmadan evvel, ilk kez bir şiirini burada yayımlamaktan da mutluluk duyuyoruz. Şairin özel izniyle, ayrıcalıklı anlamametmem okurları için:

ESKİMO

bir eskimo’ydum
parke taşlı bir yolda oturmuştuk
çok beyazdı hep
beyazdı

ben sana suç’u anlattım
sen çantanda bir tabanca aradın
sonra kalktın bir rüzgarla
beyaza mavi ışıklar düştü
ben çok yanıldığımızı anladım

bir eskimo’ydum
hep beyazdı
bir ateş yaktık
kıpkırmızı bir itfaiye geldi
sesi beyazı kırdı
renginde utancımızı
sakladık

bir masanın etrafında oturduk
hepimiz mutsuzduk
kalktım aynaya baktım
sakallarımı tıraş ettim
balina kemiklerinden sana
küpe taktım kulaklarına
sen güldün
öteki sustu
beriki gözlerini yumdu
biri şarkı söyledi

gündü
upuzun karanlık bir gündü
hep beyazdı her yer
dişlerimin arasına bir parça buz
sıkıştırdım emdim

bir eskimo’ydum
senin en eski gününü hatırlayıp
güldük

Geçende gazetede gördüğüm küçük bir yazıyı, her ne kadar gündemin yoğunluğu ve kasveti buna elvermiyorsa da, affınıza sığınarak burada biraz büyütmek istiyorum. Olay biraz şaka gibi dursa da esasında üzerinde durulmayı ve ciddiye alınmayı hak ediyor. Efendim, DDB reklam şirketinin Yeni Zelanda ofisi bir cinlik düşünmüş ve Superette giyim zinciri için hazırladığı çalışmada, yaz sezonunun yaşandığı Auckland’in alışveriş bölgelerine, oturanın baldırına denk gelecek şekilde kabartma harflerle ve tersten “Superette şortlarında indirim” yazılı özel banklar yerleştirmiş. Böylelikle banklara oturanların baldırlarına çıkan izler, tüketicileri reklam aracına dönüştürüyormuş. Yani kazayla “oh şurada iki dakika soluklanayım” diye banka oturunca çıplak etinize reklam damgası basılıyor ve daha sonra şehirde dolaşırken de farkında olmadan reklam yapmış oluyorsunuz. Bir nevi yürüyen billboard olarak ortalıkta salınıyorsunuz. Takdir edersiniz ki haber geyiğe gayet müsait; erotik çağrışımları bir yana, baldıra bastı yapan Superette markası da Türkçe’de çeşitli kelime oyunlarını hemen akla getiriyor. Bu toplara girmeyeceğim. Buluş bana daha naif hatırlatmalar yaptı önce. Hani okulda arkadaşımızın sırtına çaktırmadan iliştirdiğimiz kağıtları veya taktığımız kuyrukları, Hababam Sınıfı’nda kopya kağıdını hocanın arkasına asmalarını, paçasına sokuşturmalarını filan. Ama iş reklam olunca olayı böyle masumane bir espri olarak algılayamıyorum, kusura bakılmasın. Reklamın şakası olmaz; bir şekilde hangi deliği bulursa oradan hayatımıza sızmaya hazır mütecaviz bir Coşkun gibi görüyorum onu. Önce kendisini yüzümüze vurabileceği her yolu denedi, ayakyolu dahil. Pisuvarların üzerine kadar geldi, Tosun’un makamına yerleşti, oradan “herkesin tuttuğu kendine” yılışıklığıyla sıfatımıza bakar oldu. Yetmemiş demek, şimdi üzerimize tırmanıyor. Eşofmanların, pantolonların popolarında koca koca markalar zuhur etmeye başladığında uyanmalıydık; aradaki engeller de fazla gelmiş olmalı ki şimdi ete değmeye niyetlenmiş reklam. Terbiyemi bozmak istemiyorum ama, madem hasmımız o terbiye sınırlarını çoktan aşmış, bizim de bu işlere maruz bırakılan insanlar olarak “höyt ulan, gel g..tüme gir bari” demek hakkımız vardır sanırım. Tüketici olarak konumlandırılmayı ve ondan gayrı bir hiç ve hiçbir şey olmayı kendimize yediremiyorsak, bu hoş ve şakacı reklam numaralarını da yemeyelim derim. Yoksa, bunlar var ya bunlar, adamı damgalı eşek gibi dolandırırlar ortalıkta, ona göre.

Hidroelektrik santrallerine(HES) karşı eylemler “Anadolu’yu Vermeyeceğiz” başlığı altında internette örgütlenmiş; “Anadolu’nun İsyanı” isimli filmleri de bir süredir sanal alemde çoğaltılıyor. Görmeyen kaldıysa diye sitenin linkini verelim:
http://www.anadoluyuvermeyecegiz.net/Vermeyoz.html
HES’ler konusunda politikacısı, sanayicisi, yazarı, çizeri, sanatçısı, bilim adamı konuştu, konuşuyor ama dağın taşın, derenin tepenin, suyun toprağın asıl sahibi insanın sesi duyulmuyor, duyulamıyor. Anadolu’nun İsyanı’nda işte bu insanların çığlığı var. Hem de ne çığlık! Bir Karadeniz uşağının cümlesini alıntılayıp susuyorum ben:
“Sayın başbakan geçenlerde diyor ki “suyun kullanma hakkını sattım”. La benim kullanma hakkım yok mu? Bu ayının, doğanın, balığın kullanma hakkı yok mu da sen kullanma hakkını satıyorsun? Kimin hakkını kime satıyorsun?”
Ötesi “Anadolu’nun İsyanı”nda. Dileyen kulak versin.

Bunlar iyi günlerimiz. Dünkü (pazar) Hürriyet’te üşenmedim saydım, çoğu tam sayfa olmak üzere toplam 12 adet “rezidans”, tower, site, vs. ilanı vardı. Kentin çeşitli yerlerinde yüzlerce, hatta binlerce konutluk yerleşim komplekslerinin ilanları bunlar. Hele bir de şehrin göbeğinde gökdelen şeklini alanlar var ki tamamlandıkları zaman yaratacakları trafiği tahmin etmek için şehir ve bölge planlama okumuş olmak gerekmiyor. Akmerkez’in Etiler, Cevahir’in Şişli, Osmanbey, Metrocity ve Kanyon’un Levent trafiğini nasıl tıkadığını bilmek yeter. Bunu belediyeler ve sayın diğer yöneticiler de bal gibi biliyor. Ama o katlarda anlaşılan o ki, tamamen “duygusal” davrananlar çoğunlukta. Kentin kanayan yarası olan trafiğin şimdiki haline dikey yapılanan gökdelenler eklendiği zaman neler olacak merak ediyorum. Bu gidişle sanırım yolların tamamen kilitlendiği günlere şahit olacağız. Bunlar iyi günlerimiz. Anlamam etmem ama, naçizane tavsiyem, kaçabilenler kaçsın kurtulsun, kalanlar da  İstanbul’un dünyanın en güzel şehirlerinden biri olduğunu anlatmaya devam ededursunlar.

Doğrudur, burası hedonist bir blog. Sazdır cazdır, yemektir içmektir, atlettir dondur, paşa keyfimiz ne isterse onu yazıyoruz. Etliye sütlüye karışıyoruz ama suya sabuna pek dokunmuyoruz. Hayatta şahsi rahatımıza ne batıyorsa ona laf ediyoruz en çok; Türkiye’nin meselelerinin ucu ancak bize dokunduğunda bozuk atıyoruz. Yoksa yaptığımız kendi aramızda eğlenmek, rahatlamak, muhabbet etmekten başka birşey değil. Bu yüzden daha ötesini anlamam etmem dedik en baştan. Ama, altına küçücük bir “ama” şerhi düştük, anlamam etmem ama…

Bugünlerde Türkiye’de olan biteni anlayıp etmeyecek bir hal kalmadı artık. Her şey olanca açıklığıyla ortada ve olanca hoyratlığıyla uygulanır oldu. Bu gidiş, bugün Türkiye’nin gerçek meselelerine dair yazıp çizen, araştıran soruşturan, bu ülkenin herkes için daha yaşanılası bir yer olması için didinen gazetecilerin özgürlüğüne kast etmekle kalmaz; bizim gibi sürdürmekte olduğu daha yaşanılası hayatların ve mevkilerin ılımanlığına sığınmış, sanal köşelerde bol keseden atmanın tadını çıkaran hedonistlere de gelir vurur yarın. O yüzden bu pazar yazısını, bu haftalık aşka meşke, çiçeğe böceğe değil de suya sabuna ayırmak durumundayız. Bugün anlamam etmem demiyoruz; anlamayana Ahmet Şık’ın içeri alınırken dediğini hatırlatıyoruz: Dokunan yanıyor!

Bu mecrada yazdığım önceki yazımda, biraz da romantik bir yaklaşımla, futbol yayıncılığına değinmiştim. Hatta biraz da abartarak (hoş şu anda abarttığımı düşünmüyorum ama) neredeyse yirmi yıl önce başlayan maç yayınlarının ticarileşmesinin kitleleri futboldan kopma noktasına getirdiğini söylemiştim. Dört sezonluk yayın bedelinin 321 milyon dolara ulaştığı bir pazarda izleyici olmanın pek mümkün olmadığı ve ne yazık ki, izleyicilerin “tüketici”lere dönüştüğü bir gerçektir.  Dolayısıyla televizyondan maç izlemek de bir “zengin işi” haline gelmiştir. Stadyumların “kötü” şartları, “holigan terörü”, “biletlerin pahalılığı”, “trafik” gibi seç-beğen-al nedenlerden dolayı zaten uzun süredir “olayı” yerinde izlemekten kopartılmış olan taraftar ise maalesef işte bu pahalı televizyon yayınlarına mahkum olmaktadır. Bunları söylemek çok da önemli değil, bu yaptığım zaten olsa olsa malumun ilanıdır.

İşte daha bu yazının haftası dolmadan 321 milyon dolarlık yatırımının derdine düşen Digitürk -tarihte görülmemiş demeyeceğim çünkü birkaç kez gördük- yine pire için yorgan yaktı. Maç yayınlarının Blogspot kaynaklı bazı bloglardan illegal bir şekilde dağıtıldığını ileri sürerek Diyarbakır 5. Asliye Ceza Mahkemesi’nde bir dava açtı ve mahkeme de tam “Türk İşi” bir çözümle Blogspot erişimini toptan kapattı. Digitürk daha ilk günden olağanüstü tepki alan bu karar sonrasında apar topar bir basın açıklaması yaparak “Halkımızdan almış olduğumuz destekle Türk futboluna yaptığımız yatırımlarla birlikte, illegal maç yayınlayan kişi yada kişilerle mücadelemiz devam edecektir” dedi (-da ekini ayrı yazamayan Digitürk hukukçularına da buradan selam ediyorum). Açıklamayı ilk okuduğumda Başbakanım konuşuyor zannettim! Tepki alan her uygulama sonrasında halkından aldığı destekten bahseden o oluyordu genellikle.

Geçtiğimiz hafta içinde Forbes Türkiye, Türkiye’nin en zengin 100 kişisini açıkladı. İlgili haberin tamamı şuradan görülebilir. Listenin ilk sırasındaki Mehmet Emin Karamehmet’in 2,9 milyar dolarlık servetini bir yıl içinde 4 milyar dolara yükseltmesi beni fazla ilgilendirmiyor. Daha 3 yıl öncesine kadar TMSF’ye 6,2 milyar dolar borcu olan bir adamın bu serveti de olsa olsa “hayali” bir servettir. Akademik pop-star Zizek bu yüzyılın “hayali” zenginleriyle ilgili güzel bir makale yazmıştı bir yerlerde. Zenginin malı züğürdün çenesini yorarmış, ancak bu zenginimizin malı benim gibi bir züğürdün çenesini sahibi olduğu Digitürk’ün Blogspot’a erişimi engelletmesi nedeniyle yoruyor. Kendimi patronun ofisine dalıp, “Bloglarımızı dokunma!” diye bağıracak Yaşar Usta gibi hissediyorum. Şirketin hukuk müşavirlerinin ifadesiyle iki bin illegal yayın yapan blog nedeniyle 4 milyon kullanıcının erişimini engellettiğini düşünmek beni yoruyor. İstanbul’un, Ankara’nın mahkemeleri dururken sırf itiraz edilirse bürokratik zorluk çıksın diye kapatma davasını Diyarbakır’da açmış olmaları beni yoruyor. Bu kararı veren hakimin 4 milyon kullanıcının da bu davanın taraflarından olduğunu görmemesi, Blogspot hizmetini veren Google ile bu konuyla ilgili yazışmaları yapmamış olması beni yoruyor. TT.NET’in, Superonline’ın (bu şirket de Karamehmet grubuna aittir) bu kararı sorgulamamaları, bu kararı uygularlarsa verecekleri hizmetin “kusurlu” bir hizmet sayılacağını düşünmemeleri beni yoruyor. Bu nedenle ilk olarak servis sağlayıcı şirketlerin bu karara itiraz etmeleri gerekiyordu ve bu itirazı halen yapmamış olmaları beni yoruyor.

Digitürk’ün şirket imajını yenilediği hafta bunu yapmış olması da akıl almaz. Muhtemelen bu imaj yenilemesinden sorumlu kişiyi hafakanlar basmıştır şimdi! Kampanyalarının mottosunu “Hayallerine Dokun” olarak açıklamışlar. Blogların yazarlar ve okurlar için neler ifade ettiğini yazmanın gereksiz olduğunu düşünüyorum. Ve Digitürk’ün bu kararı sonrasında sadece şunu söyleyebiliyorum:  “Hayallerimizden Vazgeçtik, Gerçeklerimize Dokunmayın!”